MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

รวบรวมบันทึก ยามรู้สึก

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2562 - 19:23 น.
AA 35

วันที่ฝนตก เตือนใจฉันเสมอว่า
เธอไม่จำเป็นจะต้องรอฤดูฝน

รู้มั้ย ความรู้สึกนี้ทำให้ฉันอยากอ้วกตลอดเวลา ฉันคลั่ง อีกหน่อยคงต้องรักษาที่โรงพยาบาลบ้า

ฝนมันตกในความรู้สึกของฉันทุกวัน
มันหนาว และ ห่อเหี่ยวไปหมด

สงสารคนรอบข้างอย่างสุดหัวใ
แต่ฉันพยายามแล้ว จริงๆ
เหมือนฉันไม่ได้รับอนุญาตให้มีความสุข แบบคนทั่วไป

อย่าต่อว่ากันเลย
ฉันไม่อยากทำให้ใครต้องโมโห หรือ อารมณ์เสีย
ฉันอาจจะดูโง่ที่จัดการกับตัวเองไม่ได้ซักที
คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่าควรต้องทำยังไง
ฉันอาจจะรู้มากกว่าใครก็ได้
ฉันแค่ถูกมัดมือและขา อยู่ในห้องมืด
ฉันคงไม่มีทางเลือก
นอกจากนั่งไปเรื่อยๆ
หมอบอกฉันว่า
ซักวันเชือกมันจะหลุดออกไปเอง
และหวังว่าฉันจะทนไหว

ถึง ฝน
วอนให้ตกน้อยลงหน่อยได้มั้ย
สายรุ้งอาจจะรอฝนหยุดไม่ไหว
เมื่อแดดมา อาจจะไม่มีสายรุ้งอีกเลย

06/08/2017

ภา-วี บันทึก

_____________________


เช้าวันที่ทุกคนเร่งรีบ แต่ฉันไม่
ฉันก้าวขาแบบคนไม่รู้จักการเดิน
ย้ายตัวเองจากที่หนึ่งไปอีกที่หนึ่ง

รถไฟฟ้าคนเบียดกันจนล้น
ยิ่งคิดถึงคุณภาพชีวิต ยิ่งเวทนา
ฉันไม่สบตาใคร มันทำให้ฉันคิดวอกแวก
ฉันใช้เวลาจ้องมองพื้นที่มีแต่รอยเท้า

รอบตัวของฉันมีแต่ความอึดอั
ความคิดของฉันไม่ต่างจากรถไฟฟ้าตอนเช้า
ทุกสิ่งมันแน่นไปหมด
ฉันอยากจะ อ้วก และกรี้ดออกมา
อยากบอกให้ทุกคนหุบปาก
แต่ฉันเงียบ

สิ่งมีชีวิตที่สมองจดจำได้ว่าเป็นเพื่อน
คอยช่วยฉันอยู่เสมอ
ไม่ว่าเวลาจะนานแค่ไหนก็ตาม
ฉันสบายใจที่ได้เจอ
มันทำให้ฉันไม่ต้องแบกอะไรไปพักใหญ่ๆ

ยังไงก็ตาม
เพื่อนมันก็ไม่ได้มีหน้าที่
มารับขยะที่เราเก็บมาไว้กับตัว
เราต้องหาทางกำจัดเอง
ไม่ใช่โยนให้คนพวกนั้น

สุดท้ายขยะทางความคิดพวกนี้ก็ไม่ไปไหน
มาลงกับสภาพร่างกายของฉันเอ
เมื่อถึงบ้าน
ฉันอ้วก อ่อนเพลีย และกินไม่ลง
หน้ามืด ไม่มีแรง เหมือนคนไม่มีอวัยวะ

หมดไปแล้วอีกวันสินะ
และ ฉันยังหายใจอยู่

06/08/2017

ภา-วี บันทึก

_____________________


CD album & vinyl record collect
CD album & vinyl record collect


ปภาวีกลับมาสะสมอัลบั้มอีกครั้ง
หลังจากห่างเหินกับความสุขเล็กๆน้อยๆมานาน
บางที music stream
อาจจะทำให้เราเป็นซึมเศร้าก็ได้

ฉันใช้เวลาอาทิตย์นี้ แทบทั้งอาทิตย์
ทิ้งทุกอย่างที่ฉันมีส่วนเกี่ยวข้อง

ไปเป็นเศษเนื้อ นอนตาย อยู่ที่บ้าน
เป็นศพที่ไม่มีสมอง และความคิดใดๆ

ไม่กิน
ไม่แต่งหน้า แต่งตัว เสริมสวย
ไม่อาบน้ำ
ไม่แม้กระทั่งล้างหน้า
ไม่ทำเหี้ยไรเลย

เป็นอย่างเดียว
คือเป็นภาระ

ฉันรู้สึกโชคดีที่มีคนรอบข้างเข้าใจ
ไม่งั้นแม่กะพ่อคงเอาปืนยิงฉันทิ้งไปแล้ว
แต่คงเพราะพ่อกับแม่ไม่มีปื

นานมาแล้วเคยอ่าน
เรื่องที่คนเราอยู่ได้ 1 อาทิตย์ โดยไม่แดกอะไร
ตอนนี้พิสูจน์ด้วยสังขารตัวเอง
เออ แม่งจริง
3วันที่ผ่านมา
คือ กินอะไรเข้าไป อ้วกออกหมด
มีคอห่านเป็นเพื่อนคุย
เคยทำครั้งล่าสุดตอนเมา ไม่เคยทำตอนสติดีๆ

ฉันเริ่มติดตลกได้แล้ว
อาจจะเป็นเพราะยาที่กินไป ตั้งแต่วันอาทิตย์ เพิ่งเริ่มออกฤทธิ์
อาจจะเป็นเพราะ ฉันกลับมาเจอเพื่อนๆ และ พ่อแม่
อาจจะเป็นเพราะ ฉันได้พัก จากการนอนเป็นศพ
อาจจะเป็นเพราะ ตัวฉันดีขึ้น และกำลังจะหาย

อาจจะเป็นเพราะเหตุผลล้านแป
แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร ฉันยินดี

ฉันกำลังกลับมา
ฉันเป็นผู้ป่วยซึมเศร้าที่พูดมากที่สุดในโลก

08/08/2017

ภา-วี บันทึก

_____________________


Pave's poetry book of all time
Pave's poetry book of all time


กลับไปอ่าน Pave's poetry book of all time

หนังสือสะสมบทกวีที่ตัวเองชอบ
ตัวอักษรในนั้นพอช่วยฉันได้
แต่ภายในตัวของฉัน
ก็ยังมีความเศร้าที่หลบซ่อนอยู่

เศร้าในความสุข
ที่ตัวเองได้รับจากคนรอบข้า
ฉันยิ้มแทนการร้องไห้
แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่มีน้ำตาแล้ว

ฉันได้รับความรักเยอะมาก
และทุกคนบอกฉันสมควรจะได้รับมัน
ฉันไม่เคยสังเกตเลย
ว่าฉันเคยให้อะไรใครไป

ทำไมฉันจะต้องสังเกต และรอคอย
กับสิ่งที่ควรจะทำ ให้กับผู้อื่น
ฉันขอยกกวีบทนี้
ให้กับทุกคน ที่ฉันรัก
ขอบคุณ ทุกคน

และฉันพูดกับตัวเอง
ขอให้ฉันดีขึ้น

12/08/2017

ภา - วี บันทึก

_____________________




ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

รวบรวมบันทึก ยามรู้สึก